Kwart eeuw

pappeTijd vliegt. Althans, naarmate je ouder wordt, krijg je steeds meer die indruk.

vijfentwintig jaar geleden klinkt minder dan een kwart eeuw. Toch is het een zelfde tijdspanne.

In  1991 waren mobiele telefoons nog niet ingeburgerd. Sterker nog, in dat jaar vond voor het eerst een GSM-gesprek plaats door de Finse premier met een collega. We betaalden nog ‘gewoon’ met de gulden. De eerste golfoorlog was al even bezig met op 24 februari ‘Operatie Dessert Storm’.

Daar waar in Hardenberg nu een complete woonwijk en industriegebied staat (de Marslanden) graasden in 1991 nog gewoon koeien in de weilanden. Betalen van grote bedragen deed je in winkels nog veelal met een cheque. Pinnen kon al wel maar werd pas in de jaren na 1991 meer en meer populair .

Van Google had nog nooit iemand gehoord. Kon ook niet omdat het nog niet bestond. Laat staan het internet. Telefoonnummers zocht je op in het telefoonboek. De postcode in het postcodeboek. En het was in 1991 nog maar drie jaar geleden dat Nederland Europees kampioen werd bij het voetbal.

Zo zie je maar, er verandert in een kwart eeuw erg veel. Het meeste gaat ongemerkt. Je groeit als vanzelf mee met de nieuwe ontwikkelingen. Voor je het weet zit je tot over je oren in Facebook, Twitter, Iphone en Digi-ID. Hele normale begrippen nu. Maar in 1991 had zelfs Chriet Titulaer al deze ontwikkelingen niet kunnen voorspellen.

Hoe snel de tijd dan ook mag vliegen; soms lijkt ie stil te staan. De datum 26 februari 1991 staat mij in elk geval nog heel helder voor ogen. Op die dag overleed mijn dierbare vader. Hij was al een paar maand ziekelijk. Na een bezoek aan huisarts en het ziekenhuis ging het snel. Binnen twee weken overleed hij aan, wat later bleek, longkanker. Morgen is hij dus al weer 25 jaar niet meer onder ons. Lijfelijk althans. In gedachten is hij nog veel bij me.

‘Wat als’ klinkt in het Nedersaksisch ‘wat as’. En in het zelfde dialect kennen wij het gezegde: “As is verbrande turf”. Wat zoveel betekent als ‘gedane zaken nemen geen keer’. Maar toch, wat had ik hem bepaalde dingen graag laten zien of meemaken in de afgelopen jaren. Wat had ik nog graag met hem over bepaalde onderwerpen willen praten. Of gewoon samen een berenburgje willen drinken aan de salontafel. Hij in zijn karakteristieke pose met een knie op de grond, omdat dit zo lekker zat. Tevreden nippend aan zijn glaasje met die pretlichtjes in z’n ogen.

RoosMaar helaas is dat niet zo. Al een kwart eeuw niet meer. Het leven gaat door. En dat is goed. Toch mis ik hem nog steeds. En vandaag en morgen een beetje meer dan anders. Daarom heb ik vandaag, voor het eerst in al die 25 jaar, een roos op zijn graf gelegd. Een gebaar van dierbare herinnering, liefde en gemis.

Deel dit bericht

    Lelijkste

    Gemeentehuis HardenbergGisteren werd bekend gemaakt dat het gemeentehuis in ons mooie Hardenberg is uitgeroepen tot lelijkste gebouw van Nederland.

    Vreemd. Ik vind het namelijk wel een mooi gebouw. Heb ik het dan altijd zo mis gehad?
    Lees verder…

    Deel dit bericht

      Donorweek

      IMG_0801Al jaren heb ik het pasje in mijn portemonnee. Mijn donorpas. Afgegeven door het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport op 24 augustus 1998. Verbazingwekkend hoe lang zo’n pasje goed blijft, al kun je wel zien dat de tand des tijds er vat op krijgt.
      Lees verder…

      Deel dit bericht

        Paddenstoelen

        Herfst. Een mooi jaargetijde.

        Deze column heb ik geschreven met gevaar voor eigen leven. Onder een walnotenboom. Als een clusterbombardement vallen de rijpe noten links en rechts om me heen in het gras. En één in m’n wijnglas. Walnotenwijn. Hoe zou dat smaken?IMG_0869

        Lees verder…

        Deel dit bericht

          Baat bij muziek

          haydnIedereen hef baat bij muziek” zingt Daniël Lohues.

          Dit nummer speelt mij al een paar dagen ‘deur de kop’ om maar even in het dialect te blijven.

          “Muziek met gitaren of met een orkest.
          Muziek van de toekomst, muziek die is west.”

          (west=geweest voor hen die ons mooie dialect nog niet helemaal onder de knie hebben)
          Lees verder…

          Deel dit bericht

            Leven als kat en hond

            laat me met rust!

            De afgelopen weken hebben wij ons huis tot twee keer toe opengesteld voor opvang van een logeerhond. Eerst veertien dagen een schat van heidelwachtel en daarna een enorme lobbes van een labrador.
            Lees verder…

            Deel dit bericht

              Millibeter

              tunnelIk kan het me bijna niet voorstellen dat het al weer een jaar geleden is dat ik mijn laatste column (over depressie) publiceerde op mijn website.

              Tijd vliegt en tijd kruipt. Wat hebben de dagen zich soms in mateloze eentonigheid en somberheid aaneen geregen. Maar wat ging dat, achteromkijkend, snel.
              Lees verder…

              Deel dit bericht

                Hoe ist? Mwah…

                Op drie augustus publiceerde ik mijn laatste column met de optimistische titel „Tevredenheid”. Inmiddels is het eind september. Na veel wikken en wegen toch besloten deze, wat minder vrolijke, column te publiceren.
                Lees verder…

                Deel dit bericht

                  Tevredenheid

                  Zomervakantie. Mooi weer. Genieten in de grote en zonnige tuin van ons vakantiehuisje in Haarlo. Ik voel me als god in de Achterhoek. Lezen, zwemmen, fietsen, luieren. Genieten dus.

                  Lees verder…

                  Deel dit bericht

                    Treinreis

                    Herkenbaar?
                    Kent u dat? Een gedachte die zich onverwacht in je hersens nestelt en daar blijft hangen? Een gedachte die ook nog eens nergens op slaat. Maar wel één waar je heerlijk je nutteloze fantasie in kwijt kunt? Ik heb het wel.
                    Lees verder…

                    Deel dit bericht